Hataylı kız çocuklarının “Işığın İzinde” adlı fotoğraf ve video sergisi, İstanbul’da açıldı. Haluk Akakçe Sanat Kültür ve Eğitim Vakfı tarafından hazırlanan proje, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Hatay İl Müdürlüğü ile imzalanan protokol kapsamında Hatay Serdar Demir Çocuk Evleri Sitesi’nde yaşayan 14-17 yaş grubundan 15 gençle yürütüldü.

Proje boyunca gençler, bir eğitimci, bir psikolog, bir fotoğraf makinesi teknik elemanı ve bir sanat danışmandan oluşan ekiple çalıştı. Proje kapsamında ortaya çıkan eserler, İstanbul’dan sonra Hatay’da da izleyicilerle buluşacak.

Haluk Akakçe Sanat Kültür ve Eğitim Vakfı Başkanı Nevzat Bayazıt Akakçe, bu projenin amacının bir gence fotoğraf makinesi kullanmayı öğretmek olmadığını vurgulayarak şöyle devam etti:

“Amacım sanatın dönüştürücü gücü aracılığıyla gençlere kendilerini özgürce ifade edebilecekleri bir alan açmak; onlara istedikleri bir konuda kendi bakış açılarından bir hikâye kurma cesareti vermekti. Bu yolculukta bana yön veren bir öncelik vardı: Grubumuzdaki genç makinesinin arkasına geçen her genç kızın, kendi bakışının ve kendi değerinin farkına varmasını hedefledim. Sınırlı imkânlara sahip olmanın, bir bireyin başarabileceklerinin önünde bir engel olmadığını; kendi hikâyesini anlatabilen her genç kızın sosyal hayatta yer almaya, kendine güvenmeye ve geleceğine sahip çıkmaya bir adım daha yaklaştığını görmek istedim.”

Projenin sanat yönetmeni fotoğraf sanatçısı Attila Durak, yaptıkları çalışmayı, “Ellerine ilk kez fotoğraf makinesi alan Antakya’da yaşayan Projenin sanat yönetmeni fotoğraf sanatçısı Attila Durak, yaptıkları çalışmayı, “Ellerine ilk kez fotoğraf makinesi alan Antakya’da yaşayan 15 gençle yürüttüğüm çalışmanın onlara en büyük katkısı, görmeyi öğrenmeleri oldu.

Fotoğrafa ilk başta önceden belirledikleri konuların görselleştirilmesi için bir araç olarak yaklaşırken süreç içerisinde düşüncenin, bakışın ve karşılaşmaların birlikte dönüştürdüğü açık bir süreç olduğunu anladılar. Bir fikirden yola çıktık. Şimdi bir sergileri, bir kitapları var. İçlerinden bir tanesi fotoğraf sanatçısı olmak istediğini söyledi. Hepsinin dünyaya sanatlı bakacağına eminim” diye özetledi.

Hatice, projede yer alan fotoğraflarıyla ilgili şu bilgileri verdi: “Sokakta yürürken bir kedi gördüm. Mutsuzdu, acı çekiyordu, karnı acıkmıştı ve yalnızdı. Hemen fotoğrafını çektim. Eve geldikten sonra oyuncak ayımı fark ettim. Cansız ve mutluydu. Hemen onun da fotoğrafını çektim. Gerçek olan acı çekiyor, sahte olan gülümsüyordu. Hayat da tam böyle değil midir? Zıtlıkların içerisindeki hikâyeyi görünür kılmak. Dışarıdan mutlu görünün her şey aslında öyle değildir. İşte fotoğraf çekmek bu farkın görünür olmasını sağlar.”

Eda’nın fotoğraf projesinin adı: “Eksik Yanım”. İlk oyuncak bebeğinin, emziğinin, kesilmiş saç tutamının, fotoğraflarını çeken Eda “Bunlar var ama ailem yok, eksim yanım ailem” diyerek projesini şöyle anlattı: “Yıllar boyunca kendime pek çok kez aynı soruyu sordum: Bir insan eksik kalan yanıyla da tutunabilir mi? Cevabı hayatın içinde buldum. Eksiklikler bazen insanı zayıflatmaz, aksine ona güç verir. Çünkü yokluğunu hissettiğin şeyler, seni olduğun kişiye dönüştürür. Bazen insanı anlatan şey, sahip oldukları değil eksikliğine rağmen ayakta kalabilmesidir. Bu fotoğraflar eksik bir hikâyeyi değil, eksiklikleriyle tamamlanan bir hayatın izlerini taşır.”

Pınar, çektiği fotoğrafların hikâyesini şöyle dile getirdi: “Benim dünyam küçük şeylerle mutlu olmayı bilen, mutsuzken bile mutluluğun hissini hâlâ barındırabilen bir dünya. Mutsuzluk sığmaz benim kadrajıma. İşte benim dünyam, içinde milyonlarca dünyayı barındıran küçük fotoğraf makinem. Önemli olan o dünyaları keşfedebilmektir. Sadece kadraja bakmak değil. Kadraja gözünü yerleştirdiğin an o kocaman dünyadaki küçük şeyleri fark edebilmektir.“